jueves, 13 de marzo de 2008

CARTA A MI PADRE


Cuando se muere alguien que nos sueña, se muere una parte de nosotros.
Miguel de Unamuno


Hace días que quería escribirte, pero tu partida me sumió en la más absoluta desolación. No he podido juntar más de cuatro palabras con coherencia. Es como si en el interior de mi mente hubiera habido una explosión y se hubieran mezclado conceptos. No hallo términos y me olvido de todo. No estoy bien en ninguna parte, dejo inacabado todo lo que estoy haciendo para empezar una nueva actividad, es como si intentara encontrar un lugar, un punto exacto donde no me sintiera como me estoy sintiendo, sin saber que en ningún sitio hallaré la paz que necesito, porque la realidad me golpea continuamente.

Me siento como una niña pequeña perdida en una multitud de gentío, personajes hostiles y desconocidos, que ha perdido la mano de su padre, de la cual iba cogida. Miro a todos lados, no te encuentro, ando desesperada intentando hallarte, pero no te hallo, lloro, te llamo, pero sigues sin aparecer. Entonces me doy cuenta de que he de aprender a vivir sin tu guía, tu apoyo, y es cuando no encuentro consuelo alguno.

Intento vislumbrar un pequeño rayo de luz en medio de tanta y profunda oscuridad, que me de un motivo para seguir adelante. Intento pensar en los buenos momentos. Pienso que he sido muy afortunada de tenerte como padre, que he podido disfrutar de eso una buena parte de mi vida. Has sido y sigues siendo el mejor ejemplo que he podido tener. Tu amor a la familia, tu honestidad, tu altruismo, tu instinto de superación, tu valentía , hacen de tí la mejor persona que he conocido. Me has dado amor, cariño , y me has enseñado el correcto camino por el cual debía transitar. La enfermedad que golpeó tu vida y las nuestras fue un motivo más para demostrar tu coraje, para enseñarme que se debe luchar hasta el último momento por lo que más quieres, aunque no haya ni un atisbo de esperanza de lograr vencer esa batalla. Y se debe luchar con la sonrisa en los labios y mirando de frente, como tú siempre has hecho.

Gracias papa por todo lo que has aportado y sigues aportando a mi vida. Y desde aquí te digo que no voy a aprender nunca a vivir sin tí, porque tú siempre estarás en mí.

Buenos Aires, 12 de marzo de 2008.

martes, 4 de marzo de 2008

APUNTS


...i aleshores te'n recordes de tots els qui abans que tú han passat per aquest trángol, de tots aquells a qui els hi havies dit que els comprenies i et posaves en el seu lloc... I te'n adones que ni els comprenies, ni estaves a la seva pell, i que ara sí els comprenc i comparteixo aquest dolor profund i infinit.

Buenos Aires, 29 de gener 2008.

domingo, 10 de febrero de 2008

DEDICAT A TÚ


Dedico este blog a mi padre, la mejor persona que he conocido, mi punto de referencia, mi apoyo. Con su partida se desmoronó una parte de mi mundo. Me quedé sin palabras para seguir escribiendo. Pero estoy segura que desde donde esté me ayudará a superar lo insuperable: su ausencia.

T'estimo papa.

martes, 13 de noviembre de 2007

UN ESQUIMAL PERDUT EN EL DESERT


No me describo como una mujer valiente, en el sentido que no le teme a nada. Le temo a muchas cosas, pero es cierto que a lo desconocido, no.

Ahora que lo observo de lejos, cronológicamente hablando, cuando pienso en mis primeros días, o más bien meses de mi estancia en Estados Unidos, no puedo creer que fuera yo quien viviera aquello. Digo 'aquello' porque no sé ni cómo describir esa parte de mi vida.

LLegar a un país nuevo a iniciar una nueva vida es un poco como dejarte caer al vacío a través de un agujero oscuro, no sabe uno lo que se va a encontrar al otro lado. A pesar de ello, decidí tirarme, pero lo peor es que con ello también lancé a mis hijas, aunque jamás las he soltado de la mano. Desde que decidimos salir de 'casa' tanto mi marido como yo, cada uno en su papel, nos hemos unido más que nunca para que las niñas notaran lo menos posible ese gran cambio y lo vivieran como algo positivo en su vida. Y creo que lo hemos conseguido.

Pero volviendo a mis primeros días en Usa y sin hablar inglés. Es importante puntualizar ese dato, porque como diría Alejandro Sanz en su canción ' No es lo mismo'. Recuerdo llegar con las maletas a un apartamento desconocido y tener que repetirme una y otra vez que de 'eso' tenía que construir un hogar, y no podía echar a correr a mi casa porque ésa era mi casa a partir de ahora.

Cuando sonaba el teléfono, hecho bastante habitual en ese país porque a través de él te intentan vender de todo o pedir donativos desde la policía hasta la más inverosímil asociación, para mí era como si sonara la alarma de un inminente ataque nuclear. ¿Y si me hablaban en inglés? Sí, claro , tenía un 99.9% de posibilidades de que así fuera, además fui a caer en un estado de lo más anglosajón que se pueda echar uno a la cara.

Cuando iba al supermercado me parecía que todo el mundo me miraba y me iban a hablar en cualquier momento, lo peor era cuando llegaba a las cajas y la cajera siempre me preguntaba algo , siempre. Por qué? por qué a mí?

Después de ese primer impacto con el idioma, me quedaban otros muchos, como cuando tuve que llevar a las niñas al médico, y a la reunión de padres en el colegio, esas fueron las más traumáticas. No entiendo como engordé cuando vivía allí, si con estas 'experiencias religiosas' cuando llegaba a casa debía hasta cambiarme la ropa, había sudado más que en una clase intensiva de aerobic. El caso es que , no me preguntes como conseguía salirme airosa de todo ello. Cuando la necesidad de entender y de hacerse entender es tanta , al final lo logras. Si lee ésto una amiga que conocí allí, sabrá de lo que estoy hablando. Juntas 'sufrimos lo nuestro' pero también nos 'reimos lo nuestro' ,

Resumiendo: salimos adelante con todo, que los primeros meses son los peores pero después de haberlo vivido estoy convencida que hasta un esquimal podría sobrevivir en el desierto.

viernes, 26 de octubre de 2007

LA CIUDAD ES PARA MÍ


Soy una auténtica fan de las grandes urbes. Las ciudades contra más grandes, bulliciosas y activas mejor. Me gustan las ciudades desde que tengo uso de razón. Reconozco que 'me enganchan', adoro meterme en ellas y coger el ritmo de cada una. Aún así, he de admitir que el ritmo de New York me superó, pero con un poco de práctica podría llegar a seguirlo. De New York me quedo con Times Square, ese espacio donde de noche no puedes distinguir siquiera la oscuridad. Su cantidad de luces hacen que parezca que el día nunca se acabe.


Durante cuatro años estuve viviendo en un pueblecito, o mejor dicho en una de esas típicas urbanizaciones americanas, en la cual en invierno sólo puedes alcanzar a oir la pala del vecino quitando nieve y en verano la podadora de césped.

Recuerdo que me costaba mucho el hecho de abrir la ventana y no oir nada. No importaba si era la una de la madrugada o las 12 del mediodía, no se oía nada. A veces me daba por pensar que tal vez el resto del mundo se había desintegrado y yo no me había ni enterado, porque nada alteraba la 'paz' de ese lugar. Una bonita estampa, sin duda. Esos jardines perfectos, esas casitas, ese orden, pero si me pierdo que no me busquen allí.


Ahora tengo la suerte de estar viviendo en una gran ciudad. Y otra cosa no, pero ruido todo el que quiera y más. Me gusta Buenos Aires. Tiene una vitatlidad que me fascina sin llegar a apabullarme como New York. Aunque antes de adentrase en la ciudad porteña hay dos aspectos a tener en cuenta. Uno tiene que andar pendiente de donde pone los pies, porque el pavimento de sus calles, por decirlo eufemísticamente deja mucho que desear , hay agujeros que si los pisas puedes llegar a desaparecer en ellos y lo segundo es que se necesita 'echarle valor' para cruzar una calle, hay calles importantes en las cuales los peatones no tienen semáforo, con lo cual has de fijarte en el de los coches, y cuando lo veas rojo cruzar, los pasos zebra son un puro objeto decorativo , porque si esperas que algún conductor te ceda el paso,puedes perder la juventud en ello, mejor arriésgate, cruza y vigila que no te pisen. Alguna otra cosa tiene Buenos Aires, pero´desde mi óptica eso fue lo que más me impactó, al menos como peatón, como conductora sería mucho más extensa. Una vez acostumbrados a 'lidiar' con estas pequeñas dificultades uno ya está listo para lanzarse a 'vivir' la ciudad, andarla, pasearla y saborearla, porque merece la pena hacerlo.
Está claro que si me pierdo el mejor lugar donde buscarme es una ciudad, y como soy mujer de un solo amor y totalmente fiel , que me busquen en Barcelona, allí estaré.

viernes, 5 de octubre de 2007

SOL, SOLET


El despertador sonó como cada mañana puntualmente. Eran las ocho. Me sorprendió que a esa hora el sol no hubiera venido a acariciar mi rostro, por mucho que intento cerrar las persianas, siempre consigue colarse por las rendijas.

Mientras tomaba mi primer café de la mañana, aproveché para correr las cortinas y observar el paisaje, no había sol. Cualquiera podría pensar que se trataba de un día nublado y esa era la razón de su ausencia, pero había algo en mi interior que me decía que no era ese el motivo. Creo que hoy el sol decidió no salir. Tampoco sería tan extraño , no? Bueno, extraño sí, pero quiero decir que por un día que no aparezca no se va a hundir el mundo. Debe tener un mal día y no ha querido aparecer.


El problema surgió cuando pasaron los días y el mundo se hallaba sumido en la más negra oscuridad. El sol decidió dejarnos, y ahora qué? Ahora sí que ésto se hunde.

martes, 2 de octubre de 2007

ESTÁ DE MODA IR A LA MODA


Empieza la primavera y espero con curiosidad que cambien los escaparates de las tiendas para saber como han decidido que me vista esta nueva temporada primavera-verano. Cruzo los dedos para desear que algunos de los colores o formas coincidan con mi gusto. Abro los ojos y horrorizada veo que se lleva el color verde, los zapatos de punta cuadrada con plataforma desmesurada y las faldas largas hasta los pies, incluso si se arrastran mejor. Lo peor de todo no es que deteste todo lo mencionado, lo peor es que acabaré vistiendo así porque está de moda.

Según el diccionario , la moda es el uso, modo o costumbre que está en boga durante algún tiempo o en determinado país. Si quiero huir de los horribles cánones que rigen esta temporada tengo dos opciones: o bien esperar que pase algún tiempo , y pasen de moda o cambiar de país, claro que con el tema de la globalización cada vez está más complicado.
O como opción definitiva puedo salirme ya de ese círculo en que la mayoría de los mortales estamos girando y vestirme como quiera y como me apetezca sin que nadie tenga que decirme como tengo que hacerlo. Tal vez me mirarán raro, pero me viene en mente aquello de 'ande yo caliente y riáse la gente'.